الگوریتم سندباکس گوگل چیست؟

سندباکس گوگل اصطلاحی غیررسمی است که از حدود سال ۲۰۰۴ در صنعت سئو رایج شد؛ نظریه‌ای که می‌گوید گوگل رتبه‌گیری دامنه‌های خیلی تازه را برای مدتی، معمولاً چند ماه، محدود می‌کند. گوگل هیچ‌وقت رسماً وجود چنین فیلتری را تأیید نکرد و صریح رد هم نکرد؛ توضیح رایج‌تر امروز این است که سایت‌های تازه صرفاً هنوز پروفایل لینک و سیگنال اعتماد کافی برای رقابت روی کلمات پررقابت نساخته‌اند.

داستان سندباکس از حدود سال ۲۰۰۴ در انجمن‌های وبمستری و سئو شروع شد. عده‌ای صاحب سایت متوجه شدند دامنه‌های تازه‌شان، حتی با محتوای خوب و چند لینک ورودی اولیه، برای کلمات پررقابت ماه‌ها در صفحات دورِ نتایج گوگل گیر می‌کنند، در حالی که سایت‌های قدیمی‌تر با پروفایل مشابه به‌راحتی رتبه می‌گرفتند.

صنعت سئو این پدیده را «سندباکس» نامید؛ استعاره‌ای از فرستادن یک بازیکن تازه‌وارد به گوشهٔ زمین تا زمانی که آماده شود. نظریهٔ رایج این بود که گوگل عمداً یک فیلتر اعتماد موقت روی دامنه‌های خیلی تازه اعمال می‌کند تا از دستکاری سریع رتبه با لینک‌سازی انفجاری بلافاصله بعد از راه‌اندازی جلوگیری کند.

گوگل هیچ‌وقت به‌طور مشخص وجود چنین فیلتری را تأیید نکرد. طبق مستندات موجود، مت کاتس، مهندس ارشد تیم ضداسپم گوگل در آن دوره، اشاره کرد این اثر ممکن است فقط در برخی صنایع و برای برخی کلمات دیده شود؛ نه تأییدی قطعی بود، نه رد کامل.

در همان دوران، شواهد ضدونقیض هم زیاد بود. برخی سئوکارها، از جمله دیوید جورج، گزارش دادند سایت تازه‌شان ظرف کمتر از یک ماه در ۲۰ نتیجهٔ برتر گوگل قرار گرفت؛ دقیقاً برخلاف چیزی که یک قاعدهٔ یکسان و اجباری برای همهٔ دامنه‌های تازه پیش‌بینی می‌کرد.

نویسندگان جیمی سیروویچ و کریستین داری در بررسی‌شان به این نتیجه رسیدند که این اثر، فارغ از علتش، واقعاً وجود دارد؛ حتی اگر هیچ فیلتر مشخصی به‌نام سندباکس در کد گوگل نباشد. همین جمع‌بندی، یکی از دقیق‌ترین توصیف‌های این پدیده در آن دوره بود.

امروز، سال‌ها بعد، جان مولر از گوگل دربارهٔ محتوای تازه گفته «کمی طول می‌کشد تا موتورهای جست‌وجو با محتوای شما همراه شوند و یاد بگیرند چطور درست ارزیابی‌اش کنند»؛ جمله‌ای که تأخیر را توضیح می‌دهد بدون اینکه مستقیم از یک فیلتر عمدی حرف بزند. اکثر سئوکارهای امروزی هم همین تفسیر را ترجیح می‌دهند: تأخیر واقعی است، اما دلیلش زمان لازم برای ساخت اعتماد است، نه یک مجازات از پیش تعیین‌شده.

جان مولر، گوگل: «کمی طول می‌کشد تا موتورهای جست‌وجو با محتوای شما همراه شوند و یاد بگیرند چطور درست ارزیابی‌اش کنند.»

سندباکس هفت سال پیش از پاندا و هشت سال پیش از پنگوئن مطرح شد، دوره‌ای که گوگل هنوز به‌ندرت دربارهٔ جزئیات الگوریتم‌هایش علنی صحبت می‌کرد؛ همین فاصله بخشی از دلیل این است که سندباکس، برخلاف آن دو، هیچ‌وقت به یک الگوریتم رسمی و نام‌گذاری‌شده تبدیل نشد.

سندباکس هیچ‌وقت نسخهٔ رسمی نداشت، چون خودِ وجودش هم تأیید نشد؛ اما چند نقطهٔ عطف مسیر این نظریه را مشخص می‌کنند:

این سه مفهوم بیشترین اشتباه‌گرفتگی را دارند چون هرکدام به‌نوعی توضیح می‌دهند چرا یک دامنه رتبهٔ بالا نمی‌گیرد؛ تفاوت اصلی در میزان تأیید رسمی گوگل است:

طبق مستندات موجود، در همان دورانی که «سندباکس» رایج شد، سئوکارهایی مثل دیوید جورج گزارش دادند سایت تازه‌شان ظرف کمتر از یک ماه در ۲۰ نتیجهٔ برتر گوگل قرار گرفت؛ دقیقاً برخلاف چیزی که نظریهٔ سندباکس پیش‌بینی می‌کرد. این تناقض نشان می‌دهد اثر مشاهده‌شده، اگر واقعی باشد، به‌جای یک قاعدهٔ یکسان برای همهٔ سایت‌ها، احتمالاً به عوامل متغیری مثل رقابت کلمه یا صنعت خاص بستگی دارد؛ دقیقاً همان نکته‌ای که مت کاتس هم به آن اشاره کرد.